برای کاوه مظفری، باید به خانه برگردی

زود باش کاوه! اعتراف کن. صدایت از پشت این تلفن شُره می کند: «مراقب باش لعنتی!» حالا مراقب باش برادر! مراقب باش. اینها نمی فهمند. اینها عشق بزرگ تو را به آدمی نمی فهمند. اصحاب تقویم های پست، نگاهبانان بی شرف شب حرمت دست های تو را نمی فهمند.
زود باش کاوه! اعتراف کن. دلم برای انحنای صدایت تنگ می شود. دلم برای دست هایت که پَر پَر می زند روی هوا تنگ می شود. دلم برای باور بزرگت به انسان تنگ می شود. تنگ می شود این دیوارها، بختک می شود آسمان، می افتد روی سینه ام.
زود باش کاوه! اعتراف کن. امروز چند روز می شود؟ تاریخ ایستاده است، دارد نفس تازه می کند. بیا کاوه جان! بازی قایم باشک تمام شده است. تو پیدا نمی شوی. گرگ بعضی از ما را خورده است. حافظه ام کار نمی کند. قربان تنهایی تو هم می روم رفیق!
زود باش کاوه! اعتراف کن. بیا توی سالن دادگاه، پشت شیشه ی تلویزیون اعتراف کن. ما اول بهت زده می شویم. بعد عصبانی می شویم، فحش می دهیم به در، به دیوار، آسمان، زمین. بعد می خندیم. به دست های تو که ویلان می ماند روی هوا و ریشی که روی چانه ات. بعد یکی پیدا می شود که بزند روی گُرده مان، بگوید کاوه از خود ماست.
زود باش کاوه! اعتراف کن. زودتر باید به خانه برگردی. جلوه منتظر است. ما همه منتظریم. به خانه برگرد. ما می خواهیم خودمان را دعوت کنیم، بیاییم، بنشینیم گپ بزنیم تا خود سپیده. به خانه برگرد لعنتی! به خاطر تنهایی ما به خانه برگرد.
درج شده توسط: اشتراک | در تاريخ : ۵/۱۵/۱۳۸۸ |

:: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::