اول دو: سحر یزدانی عزیز دیروز آزاد شد. البته با بودن یونس در اطلاعات انگار براش فرقی نمی کرد که آزاد باشه. از اونجایی که رابطه بسیار نزدیکی با یونس داشتم و دارم واقعا این مدت طولانی بازداشت برام عجیبه. یونس در اتفاقات اخیر دانشگاه هیچ نقشی نداشت. یونس عزیزُ گاهی اوقات حتی سکوت آدم یه گناه بزرگه. به امید دیدارت همه ما ثانیه شماری می کنیم
یک: بعد از آزادی از اطلاعات هیچ چیز تلخ تر از این نبود که بفهمم به دانشگاه ممنوع الورود شدم. انگار یه تیکه از تنمو کندن. دانشگاه شیراز مهمترین خاطرات و تلاش های منو تو خودش حک کرده. بهترین دوستامو. بهترین لحظات زندگیمو. فعلا از پشت نرده ها هر روز می رم تماشاش می کنم تا این عدم به وجود تبدیل بشه و امیدوارم. امید نیروی آدمه برای بالا رفتن از کوه تجربیاتش.
سه: هادی جان صادقی (دایی جان ناپلوئون سابق) سه چهار روز پیش بالاخره در یک جلسه دانشجویی شدیدا صنفی شرکت کرد. این جلسه با دانشجوهای محترم بخش علوم سیاسی بود و اون ها طی یه سری سئوالات کاملا صنفی از رئیس صنفی خودشون پرسیدن که اصلا چرا باید این بخش تاسیس بشه اگه شما نمی تونین استاد براش جذب کنید. هادی جان هم که با پیش شرط عدم نصب تراکت و عدم خبر رسانی در مورد جلسه در این جمع صمیمانه حضور پیدا کرده بود گفت: نه به واقع اینطور هم نیست... ( این سه نقطه یعنی طبق روال همیشگی پیچوندو و مژده داد که اوضاع خوب میشه و رفت) منم پاشودم یه چیزی بگم که از اونجایی که سیاسی بود و دانشجوهای سیاسی خیلی صنفی هستن (مث خود من) دیدم بهتر نگم. اگه چیزی هم گفتم یادم نمی آد.
چهار: مسئولین محترم دانشگاه و حراست حالتون چطوره؟ بابا شما که آمار بازدید وبلاگ ما رو ترکوندین. دمتون گرم. روزی چند با سر می زنین؟ بی معرفتا حالا دیگه ما رو دچار عدم ورود می کنین؟ قضیه چیه؟ حالا تا کی ممنوع الورودیم؟ راستی تو رو خدا اونقدر این بچه های بیچاره انتظاماتو اذیت نکنین. بچه های ما می آن تو دانشگاه گناه این بیچاره ها چیه توبیخشون می کنین. پس کمیته انضباطی رو واسه چی گذاشتن؟ دوباره احضار کنین خوب. منتظر دریافت پاسختون داخل کامنت ها هستم بچه ها. بای.
یک: بعد از آزادی از اطلاعات هیچ چیز تلخ تر از این نبود که بفهمم به دانشگاه ممنوع الورود شدم. انگار یه تیکه از تنمو کندن. دانشگاه شیراز مهمترین خاطرات و تلاش های منو تو خودش حک کرده. بهترین دوستامو. بهترین لحظات زندگیمو. فعلا از پشت نرده ها هر روز می رم تماشاش می کنم تا این عدم به وجود تبدیل بشه و امیدوارم. امید نیروی آدمه برای بالا رفتن از کوه تجربیاتش.
سه: هادی جان صادقی (دایی جان ناپلوئون سابق) سه چهار روز پیش بالاخره در یک جلسه دانشجویی شدیدا صنفی شرکت کرد. این جلسه با دانشجوهای محترم بخش علوم سیاسی بود و اون ها طی یه سری سئوالات کاملا صنفی از رئیس صنفی خودشون پرسیدن که اصلا چرا باید این بخش تاسیس بشه اگه شما نمی تونین استاد براش جذب کنید. هادی جان هم که با پیش شرط عدم نصب تراکت و عدم خبر رسانی در مورد جلسه در این جمع صمیمانه حضور پیدا کرده بود گفت: نه به واقع اینطور هم نیست... ( این سه نقطه یعنی طبق روال همیشگی پیچوندو و مژده داد که اوضاع خوب میشه و رفت) منم پاشودم یه چیزی بگم که از اونجایی که سیاسی بود و دانشجوهای سیاسی خیلی صنفی هستن (مث خود من) دیدم بهتر نگم. اگه چیزی هم گفتم یادم نمی آد.
چهار: مسئولین محترم دانشگاه و حراست حالتون چطوره؟ بابا شما که آمار بازدید وبلاگ ما رو ترکوندین. دمتون گرم. روزی چند با سر می زنین؟ بی معرفتا حالا دیگه ما رو دچار عدم ورود می کنین؟ قضیه چیه؟ حالا تا کی ممنوع الورودیم؟ راستی تو رو خدا اونقدر این بچه های بیچاره انتظاماتو اذیت نکنین. بچه های ما می آن تو دانشگاه گناه این بیچاره ها چیه توبیخشون می کنین. پس کمیته انضباطی رو واسه چی گذاشتن؟ دوباره احضار کنین خوب. منتظر دریافت پاسختون داخل کامنت ها هستم بچه ها. بای.
0 نظرات:
ارسال یک نظر
برای ارسال نظر : بعد از نوشتن نظرتان در انتخاب نمایه یک گزینه را انتخاب کنید در صورتی که نمیخواهید مشخصات تان درج شود " ناشناس" را انتخاب نموده و نظر را ارسال کنید در صورت مواجه شدن با پیغام خطا دوباره بر روی دکمه ارسال نظر کلیک کنید.
مطالبی که حاوی کلمات رکيک و توهين آمیز باشد درج نميشوند.